Ένα πεδίο φόρμας δεν μοιάζει με κάτι μικρό όταν συμπληρώνεις μια φόρμα. Είναι η στιγμή που αποφασίζεις αν θα συνεχίσεις ή αν θα φύγεις. Και αυτή η στιγμή εξαρτάται εξ ολοκλήρου από το αν το ίδιο το πεδίο είναι σαφές, οι οδηγίες εύκολες και τα μηνύματα σφάλματος κατανοητά όταν κάτι πάει στραβά.
Μελέτες δείχνουν ότι το 67% των ανθρώπων εγκαταλείπουν φόρμες επειδή δυσκολεύονται να τις χειριστούν. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της δυσκολίας δεν έχει να κάνει με το ότι ζητάς πολλές πληροφορίες. Έχει να κάνει με το πώς παρουσιάζονται οι πληροφορίες στο επίπεδο του πεδίου. Μία ασαφής ετικέτα, ένα μπερδεμένο placeholder ή ένα αόριστο σφάλμα επικύρωσης μπορεί να σταματήσει κάποιον από το να ολοκληρώσει μια φόρμα που πραγματικά θέλει να συμπληρώσει.
Σε αυτό το άρθρο θα δεις τους πρακτικούς κανόνες, χωρίς θεωρία, που μετατρέπουν τα πεδία φόρμας από σημεία τριβής σε εργαλεία μετατροπής. Θα μάθεις πώς πρέπει να δουλεύουν οι ετικέτες, γιατί τα placeholders αποτυγχάνουν όταν οι σχεδιαστές βασίζονται σε αυτά και πώς τα μηνύματα επικύρωσης καθορίζουν αν οι χρήστες εμπιστεύονται τη φόρμα σου ή την εγκαταλείπουν. Αν κατακτήσεις αυτές τις λεπτομέρειες, θα καταλάβεις γιατί κάποιες επιχειρήσεις βλέπουν 80% ολοκλήρωση φορμών ενώ άλλες δυσκολεύονται να φτάσουν το 50%.
Τι κάνει ένα πεδίο φόρμας να φαίνεται εύκολο ή συντριπτικό
Ένα πεδίο φόρμας είναι κάτι περισσότερο από ένα κουτί εισαγωγής. Είναι μια συζήτηση ανάμεσα στην επιχείρησή σου και τον επισκέπτη. Το ίδιο το πεδίο κάνει μια ερώτηση, η ετικέτα εξηγεί τι θέλεις και το placeholder δίνει μια υπόδειξη. Το μήνυμα επικύρωσης απαντά όταν κάτι δεν είναι σωστό. Κάθε κομμάτι δουλεύει μαζί για να δημιουργήσει μια αίσθηση.
Αυτή η αίσθηση μπορεί να είναι «ξέρω ακριβώς τι να κάνω και το εμπιστεύομαι» ή «δεν ξέρω τι πάει εδώ και η φόρμα φαίνεται χαλασμένη». Η διαφορά δεν είναι τύχη. Είναι δομή.
Όταν τα πεδία είναι εύκολα, φαίνονται χωρίς προσπάθεια. Η ετικέτα σου λέει ποια πληροφορία ανήκει στο πεδίο πριν πατήσεις. Το ίδιο το πεδίο έχει αρκετό χώρο για να γράψεις. Αν κάνεις λάθος, το μήνυμα σφάλματος σου λέει ακριβώς τι πήγε στραβά και πώς να το διορθώσεις. Προχωράς στη φόρμα με σιγουριά.
Όταν τα πεδία είναι δύσκολα, δημιουργούν τριβή. Η ετικέτα μπορεί να λείπει ή να είναι ασαφής. Αρχίζεις να γράφεις και ένα placeholder εξαφανίζεται, οπότε ξεχνάς τι έπρεπε να βάλεις. Εμφανίζεται ένα σφάλμα χωρίς να σου λέει ποιο είναι το πρόβλημα και πρέπει να μαντέψεις. Κάθε πεδίο γίνεται ένας μικρός γρίφος. Μετά από τρεις ή τέσσερις τέτοιους γρίφους, ο κόσμος φεύγει.
Ετικέτες φόρμας: κάν' τες σαφείς και πάντα ορατές
Μια ετικέτα δεν είναι διακόσμηση. Είναι η οδηγία που λέει σε κάποιον ποια πληροφορία ανήκει σε ένα πεδίο. Οι καλύτερες ετικέτες είναι σαφείς, περιγραφικές και πάντα ορατές. Όχι κρυμμένες. Όχι εξαφανιζόμενες. Πάντα εκεί.
Αυτό δείχνει η έρευνα. Όταν μια ετικέτα βρίσκεται ακριβώς πάνω από ένα πεδίο και μένει ορατή όσο γράφει ο χρήστης, τα ποσοστά ολοκλήρωσης ανεβαίνουν. Όταν οι ετικέτες αντικαθίστανται από placeholders που εξαφανίζονται μόλις κάποιος αρχίσει να γράφει, τα ποσοστά ολοκλήρωσης πέφτουν. Ο λόγος είναι απλός. Οι άνθρωποι πρέπει να θυμούνται τι έγραψαν, να ελέγχουν για λάθη πληκτρολόγησης και να επαληθεύουν τη δουλειά τους πριν κάνουν υποβολή. Αν η ετικέτα εξαφανιστεί, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα από αυτά.
Η ετικέτα πρέπει να περιγράφει το πεδίο με τρόπο που απαντά σε μία ερώτηση. Ποια πληροφορία μπαίνει εδώ; Το «Διεύθυνση email» κάνει περισσότερη δουλειά από το «Email». Το «Αριθμός τηλεφώνου» είναι πιο σαφές από το «Τηλέφωνο». Το «Επωνυμία εταιρείας» νικά το «Εταιρεία». Αυτές οι μικρές διαφορές στην ακρίβεια κάνουν τη διαφορά ανάμεσα σε άμεση σαφήνεια και μια στιγμή δισταγμού.
Απόφυγε ετικέτες που κρύβουν πληροφορίες. Μην χρησιμοποιείς αόριστες ετικέτες όπως «Άλλο», «Επιπλέον πληροφορίες» ή «Λεπτομέρειες». Αναγκάζουν τον χρήστη να πατήσει ή να περάσει το ποντίκι για να καταλάβει σε τι χρησιμεύει το πεδίο. Μια συγκεκριμένη ετικέτα όπως «Πώς μας βρήκες;» ή «Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκλησή σου;» κάνει τη δουλειά από την αρχή και κρατά τον κόσμο σε κίνηση.
Τα υποχρεωτικά και τα προαιρετικά πεδία χρειάζονται οπτική διάκριση, όχι λεκτική εξήγηση. Οι περισσότερες φόρμες γράφουν «Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με αστερίσκο» και μετά περιμένουν από τον κόσμο να θυμάται αυτόν τον κανόνα. Αντί γι' αυτό, σημείωσε τα υποχρεωτικά πεδία ορατά (αστερίσκος ή τελεία) και κάνε φανερά τα προαιρετικά με μια μικρή ένδειξη «(προαιρετικό)». Ο κόσμος θα ξέρει με μια ματιά τι είναι υποχρεωτικό και τι όχι.
Οι μεγάλες ή σύνθετες φόρμες ωφελούνται από σύντομο βοηθητικό κείμενο κάτω από την ετικέτα. Δεν είναι οδηγίες ζωής. Είναι μία πρόταση που ξεκαθαρίζει όταν χρειάζεται. Αν ζητάς αριθμό τηλεφώνου και χρειάζεσαι συγκεκριμένη μορφή, πρόσθεσε μία γραμμή κάτω από την ετικέτα: «Βάλε και τον κωδικό περιοχής. Δεν θα το χρησιμοποιήσουμε για να σε καλέσουμε χωρίς να ρωτήσουμε πρώτα.» Αυτή η μία γραμμή προλαβαίνει λάθη μορφής και χτίζει εμπιστοσύνη. Κράτα την όμως σύντομη. Παράγραφοι βοηθητικού κειμένου κάτω από κάθε πεδίο κάνουν τη φόρμα να φαίνεται συντριπτική.
Για πιο βαθιά ματιά στο πώς οι αποφάσεις διάταξης επηρεάζουν το πώς γίνονται αντιληπτές οι φόρμες, δες τον οδηγό μας για τις αρχές σχεδιασμού φόρμας: διάταξη, αποστάσεις και οπτική ιεραρχία.
Γιατί αποτυγχάνουν τα placeholders και τι να χρησιμοποιήσεις αντί γι' αυτά
Το placeholder είναι κείμενο μέσα σε πεδίο φόρμας που εξαφανίζεται μόλις κάποιος το πατήσει. Φαίνεται χρήσιμο. Μοιάζει με υπόδειξη. Στην πράξη, είναι το πιο συνηθισμένο λάθος στον σχεδιασμό φορμών.
Δες τι γίνεται όταν κάποιος βασίζεται σε placeholders αντί για ετικέτες. Ένας επισκέπτης φτάνει στη φόρμα. Το placeholder γράφει «john@example.com» για να δείξει τη μορφή που περιμένεις. Πατά το πεδίο email και αρχίζει να γράφει. Το placeholder εξαφανίζεται. Τώρα δεν βλέπει ποια μορφή περίμενες, οπότε αναρωτιέται αν το κάνει σωστά. Τελειώνει τη γραφή. Πηγαίνει με tab στο επόμενο πεδίο. Τώρα δεν θυμάται αν έγραψε σωστά το email του, αλλά δεν μπορεί να γυρίσει να το ελέγξει, γιατί το πεδίο δεν δείχνει πια το placeholder. Έτσι σβήνει αυτό που έγραψε και το ξαναγράφει. Αυτό επαναλαμβάνεται σε κάθε πεδίο που έχει οδηγία μόνο με placeholder. Τα ποσοστά ολοκλήρωσης καταρρέουν.
Η έρευνα είναι συντριπτική. Τα placeholders βλάπτουν την ολοκλήρωση της φόρμας, βλάπτουν την προσβασιμότητα (οι αναγνώστες οθόνης δυσκολεύονται μαζί τους) και δημιουργούν τριβή σε ανθρώπους με γνωστικές δυσκολίες ή σε όποιον συμπληρώνει γρήγορα μια φόρμα ενώ αποσπάται. Αν αφαιρέσεις τα placeholders ως βασική οδηγία και προσθέσεις ορατές ετικέτες, τα ποσοστά ολοκλήρωσης ανεβαίνουν μετρήσιμα.
Αυτό που δουλεύει: χρησιμοποίησε ετικέτες για οδηγία και placeholders μόνο για παραδείγματα. Ένα πεδίο με ετικέτα «Διεύθυνση email» και placeholder «onoma.eponymo@etaireia.gr» δουλεύει υπέροχα. Η ετικέτα λέει στον χρήστη τι μπαίνει στο πεδίο. Το placeholder δείχνει τη μορφή χωρίς να κρύβει την οδηγία. Όταν ο χρήστης πατά και το placeholder εξαφανίζεται, ήδη ξέρει σε τι χρησιμεύει το πεδίο, γιατί έχει ορατή ετικέτα που του το λέει.
Δεν χρειάζεται κάθε πεδίο placeholder. Απλά πεδία όπως «Όνομα» ή «Επωνυμία εταιρείας» χρειάζονται μόνο ετικέτα. Το placeholder είναι χρήσιμο για πεδία όπου μετράει η μορφή (αριθμοί τηλεφώνου, ημερομηνίες, URLs) ή όπου ο χρήστης μπορεί να μην ξέρει τι παράδειγμα δεδομένων να βάλει (Twitter handle, κωδικός παραπομπής).
Αν σε πειράζει να χρησιμοποιήσεις placeholder αντί για ετικέτα για να γλιτώσεις χώρο, φτιάξε τη φόρμα με ετικέτες έτσι κι αλλιώς και άφησέ τες να στοιβάζονται. Μια φόρμα με ορατές ετικέτες και χωρίς placeholders θα τα πηγαίνει πάντα καλύτερα από μια φόρμα με ετικέτες που επιπλέουν και κρυμμένα placeholders. Οι χρήστες συμπληρώνουν γρηγορότερα, κάνουν λιγότερα λάθη και εμπιστεύονται περισσότερο τη φόρμα.
Μηνύματα επικύρωσης: κάνε τα σφάλματα καθοδήγηση
Η επικύρωση είναι αυτό που γίνεται όταν κάποιος συμπληρώνει λάθος ένα πεδίο. Εμφανίζεται ένα μήνυμα σφάλματος. Σε αυτή τη στιγμή, ο χρήστης νιώθει κάτι. Ή νιώθει ότι η φόρμα είναι χαλασμένη και μπερδεμένη, ή νιώθει ότι η φόρμα τον βοηθά να το κάνει σωστά.
Τα κακά μηνύματα επικύρωσης είναι αόριστα. Λένε «Μη έγκυρη εισαγωγή» ή «Σφάλμα» και τίποτα άλλο. Ο χρήστης δεν ξέρει τι πήγε στραβά. Ήταν λάθος η μορφή; Ήταν πολύ σύντομο; Χρησιμοποίησε χαρακτήρα που δεν επιτρέπεται; Πρέπει να μαντέψει και να ξαναδοκιμάσει.
Τα καλά μηνύματα επικύρωσης είναι συγκεκριμένα και εφαρμόσιμα. Αντί για «Μη έγκυρο», γράψε «Ο κωδικός πρέπει να έχει τουλάχιστον 8 χαρακτήρες και να περιλαμβάνει ένα κεφαλαίο γράμμα και έναν αριθμό.» Αυτό λέει στον χρήστη ακριβώς τι πήγε στραβά και τι να κάνει για να το διορθώσει. Η φόρμα δεν φαίνεται πια χαλασμένη. Φαίνεται ότι βοηθά.
Μετράει και ο χρόνος. Η επικύρωση μπορεί να γίνει με δύο τρόπους. Η επικύρωση σε πραγματικό χρόνο ελέγχει το πεδίο μόλις ο χρήστης τελειώσει να γράφει και δείχνει σφάλμα αμέσως. Αυτό φαίνεται ζωντανό και βοηθά να πιάνονται λάθη πριν την υποβολή. Η επικύρωση ολόκληρης της φόρμας γίνεται όταν κάποιος πατά υποβολή και όλα τα σφάλματα εμφανίζονται μαζί. Αυτό φαίνεται λιγότερο ζωντανό αλλά δουλεύει μια χαρά για απλές φόρμες. Συνδύασε και τα δύο όταν μπορείς. Επικύρωση σε πραγματικό χρόνο για κρίσιμα πεδία (email, κωδικός, αριθμός τηλεφώνου) και επικύρωση ολόκληρης της φόρμας στην υποβολή για όλα τα υπόλοιπα.
Η θέση των μηνυμάτων σφάλματος επηρεάζει το αν μπορούν να τα διορθώσουν. Το κείμενο σφάλματος πρέπει να εμφανίζεται ακριβώς κάτω από το πεδίο που προκάλεσε το πρόβλημα, όχι στην κορυφή της φόρμας σε λίστα σύνοψης. Όταν το σφάλμα είναι κάτω από το πεδίο, ο χρήστης μπορεί να διαβάσει το λάθος και το πεδίο ταυτόχρονα. Βλέπει τι έγραψε, καταλαβαίνει τι πήγε στραβά και το διορθώνει αμέσως. Όταν το σφάλμα είναι στην κορυφή της φόρμας σε λίστα, πρέπει να κυλήσει πίσω πάνω, να βρει το πεδίο και να θυμηθεί ποιο ήταν το σφάλμα.
Το χρώμα μόνο του δεν αρκεί για να δείξεις σφάλμα. Μην βασίζεσαι μόνο σε κόκκινο περίγραμμα ή κόκκινο κείμενο. Κάποιοι χρήστες δεν ξεχωρίζουν χρώματα. Πρόσθεσε εικονίδιο (ένα X, ένα σύμβολο προειδοποίησης) και κείμενο υποστήριξης, ώστε το σφάλμα να είναι σαφές σε όλους. Και οι αναγνώστες οθόνης χρειάζονται κείμενο για να ανακοινώσουν το σφάλμα, όχι μόνο αλλαγή χρώματος.
Ο τόνος των μηνυμάτων σφάλματος μετράει για το πώς νιώθουν οι άνθρωποι για τη φόρμα σου. Ένα σκληρό μήνυμα όπως «Έγραψες άκυρο email» κάνει τον κόσμο να νιώθει ότι έκανε κάτι λάθος. Ένα βοηθητικό μήνυμα όπως «Δεν αναγνωρίσαμε αυτή τη μορφή email. Έλεγξε για λάθη πληκτρολόγησης και δοκίμασε ξανά» τον κάνει να νιώθει ότι τον βοήθησαν. Το δεύτερο μήνυμα κάνει την ίδια δουλειά αλλά η εμπειρία μοιάζει περισσότερο με συνεργασία παρά με κρίση.
Για οδηγίες σχετικά με φόρμες που είναι προσβάσιμες σε όλους τους χρήστες, δες το άρθρο μας για τον σχεδιασμό προσβάσιμων φορμών.
Πώς οι αποστάσεις των πεδίων επηρεάζουν το αν μια φόρμα φαίνεται προσιτή
Μια φόρμα είναι ένα οπτικό περιβάλλον. Ο χώρος γύρω από κάθε πεδίο, η απόσταση ανάμεσα σε ετικέτες και πεδία και τα κενά ανάμεσα στις ομάδες πεδίων στέλνουν όλα σήματα για το αν η φόρμα είναι διαχειρίσιμη ή συντριπτική.
Οι στενές αποστάσεις κάνουν δέκα πεδία να μοιάζουν με τριάντα. Κάθε πεδίο ανταγωνίζεται για οπτική προσοχή. Ο χρήστης δεν ξέρει ποια πεδία ανήκουν μαζί. Οι ετικέτες κάθονται κοντά στα πεδία από κάτω και η επόμενη ετικέτα κάθεται λίγα pixels πιο κάτω. Ολόκληρη η φόρμα φαίνεται στριμωγμένη και συντριπτική. Η εγκατάλειψη γίνεται πριν συμπληρωθεί το πρώτο πεδίο.
Η γενναιόδωρη απόσταση ανάμεσα σε σχετικά πεδία και τα μεγαλύτερα κενά ανάμεσα στις ομάδες πεδίων κάνουν τα ίδια δέκα πεδία να μοιάζουν με σύντομη, οργανωμένη διαδικασία. Πρώτα συμπληρώνεις στοιχεία χρέωσης. Μετά ένα καθαρό κενό. Μετά στοιχεία αποστολής. Μετά άλλο ένα κενό. Στοιχεία πληρωμής. Η φόρμα φαίνεται δομημένη, όχι χαοτική. Αυτός δεν είναι σπατάλη λευκού χώρου. Είναι αρχιτεκτονική πληροφορίας που οδηγεί τον χρήστη στη διαδικασία.
Οι φόρμες κινητού χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή στις αποστάσεις. Σε οθόνη κινητού, μια στριμωγμένη φόρμα δεν χρησιμοποιείται. Κάθε πεδίο χρειάζεται αρκετό κάθετο χώρο, ώστε ένα δάχτυλο να το πατά χωρίς να χτυπά διπλανό πεδίο. Μια φόρμα κινητού με γενναιόδωρη κάθετη απόσταση και καθαρά διαχωρισμένες ενότητες μετατρέπει σημαντικά καλύτερα από μια φόρμα φτιαγμένη για υπολογιστή και μικρυμένη για κινητό. Ο χώρος δεν πάει χαμένος. Είναι λειτουργικός.
Η θέση της ετικέτας επηρεάζει και την αντίληψη της απόστασης. Οι ετικέτες πρέπει να είναι ακριβώς πάνω από τα πεδία, όχι δίπλα. Όταν οι ετικέτες είναι αριστερά, η απόσταση ανάμεσα στην ετικέτα και το πεδίο μεγαλώνει, δημιουργώντας σύγχυση για το ποια ετικέτα ανήκει σε ποιο πεδίο. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στο κινητό, όπου οι αριστερές ετικέτες αναγκάζουν το κείμενο να αναδιπλώνεται ή να μικραίνει σε μη αναγνώσιμα μεγέθη. Οι ετικέτες από πάνω μένουν συνδεδεμένες με το πεδίο τους και φαίνονται πιο καθαρές.
Δείκτες υποχρεωτικών και προαιρετικών πεδίων που δουλεύουν πραγματικά
Κάθε πεδίο είναι είτε υποχρεωτικό (πρέπει να συμπληρωθεί) είτε προαιρετικό (μπορεί να παραλειφθεί). Ο χρήστης πρέπει να ξέρει ποιο είναι ποιο με μια ματιά, χωρίς να διαβάσει βοηθητικό κείμενο ή οδηγίες.
Η παραδοσιακή προσέγγιση σημειώνει τα υποχρεωτικά πεδία με αστερίσκο και γράφει «Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με αστερίσκο». Αυτό δουλεύει μόνο αν οι χρήστες θυμούνται τον κανόνα. Πολλοί δεν τον θυμούνται. Σαρώνουν τη φόρμα και βλέπουν αστερίσκους χωρίς να καταλαβαίνουν τι σημαίνουν.
Μια καλύτερη προσέγγιση σημειώνει τα υποχρεωτικά πεδία ορατά (αστερίσκος ή χρωματιστή τελεία) και επισημαίνει ρητά τα προαιρετικά με «(προαιρετικό)» δίπλα στην ετικέτα. Τώρα μια γρήγορη ματιά λέει στον χρήστη αν κάθε πεδίο είναι απαραίτητο. Τα υποχρεωτικά πεδία φαίνονται κανονικά με ένδειξη. Τα προαιρετικά έχουν καθαρή ετικέτα. Αυτό αφαιρεί την ανάγκη να θυμάσαι έναν κανόνα.
Κάποιες φόρμες χρησιμοποιούν χρώμα για να ξεχωρίσουν τα υποχρεωτικά από τα προαιρετικά πεδία. Αυτό μπορεί να δουλέψει, αλλά απαιτεί υψηλή αντίθεση και πρέπει να συνδυάζεται με κείμενο, όχι να χρησιμοποιείται μόνο του. Ένας κόκκινος αστερίσκος δίπλα στην ετικέτα δουλεύει καλύτερα από κόκκινο φόντο πεδίου, γιατί το φόντο του πεδίου μπορεί να κάνει το πεδίο λιγότερο ορατό.
Πεδία υπό όρους: δείξε μόνο όσα χρειάζονται
Κάποια πεδία πρέπει να εμφανίζονται μόνο αφού ο χρήστης κάνει μια επιλογή σε προηγούμενο πεδίο. Ένα checkbox «Ζω στις ΗΠΑ» μπορεί να δείξει αναπτυσσόμενη λίστα πολιτειών. Η επιλογή «Επιχείρηση» στο πεδίο τύπου λογαριασμού μπορεί να δείξει πεδίο επωνυμίας εταιρείας. Αυτά τα πεδία υπό όρους μειώνουν τον γνωστικό φόρτο, δείχνοντας μόνο τα πεδία που χρειάζεται πραγματικά να συμπληρώσει ο χρήστης.
Όταν εμφανίζονται πεδία υπό όρους, πρέπει να εμφανίζονται ομαλά και εμφανώς. Μια ξαφνική εμφάνιση χωρίς animation μπορεί να τρομάξει. Ένα εφέ fade-in ή slide-down κάνει την αλλαγή σαφή. Το νέο πεδίο πρέπει να έχει τη δική του ετικέτα και επικύρωση όπως ένα κανονικό πεδίο. Μην υποθέτεις ότι ο χρήστης θα καταλάβει τι πρέπει να κάνει μόνο και μόνο επειδή εμφανίστηκε το πεδίο.
Τα πεδία υπό όρους δουλεύουν καλύτερα όταν εμφανίζονται κάτω από το πεδίο που τα πυροδοτεί, όχι πάνω ή στο πλάι. Ο χρήστης κάνει μια επιλογή και αμέσως κάτω από αυτή την επιλογή εμφανίζονται νέα πεδία που σχετίζονται με αυτήν. Αυτό κρατά τη γνωστική διαδρομή γραμμική και μειώνει τη σύγχυση.
Πώς βοηθά το WEMASY στον σχεδιασμό πεδίων φόρμας
Ο Δημιουργός ιστοσελίδων του WEMASY σου επιτρέπει να φτιάξεις τις δικές σου σελίδες στην ιστοσελίδα σου. Μπορείς να προσθέσεις μια φόρμα στον Δημιουργό ιστοσελίδων.
Μπορείς να ξεκινήσεις δωρεάν και να δοκιμάσεις τα πακέτα επί πληρωμή για 7 ημέρες.
Δες τι περιλαμβάνει κάθε πακέτο WEMASY.